Havret

Jest lepiej. Ale co z tego.

Mass Effect 2 zdobył na stronach zaprzyjaźnionego serwisu VooDooGuild niedawno ocenę rzędu 9 szpilek przypieczętowanych rekomendacją portalu. Gdyby to mnie przyszło oceniać najnowszą produkcję BioWare, najpewniej nie skończyło by się to tak różowo…

Przy pierwszej odsłonie przygód komandor Shepard, bawiłem się jak małe dziecko. Rozmach fabularny produkcji zwalił mnie z nóg. Na długie godziny przepadłem dla świata, próbując rozwikłać kwestię tajemniczych Żniwiarzy, zniknięcia rasy Protean oraz wizji pojawiających się w głowie mej protagonistki. Twór zaprezentowany przez BioWare był dla mnie czymś autentycznie nowym. Dla kogoś kto nie zwykł grywać w RPG, pierwszy Efekt Masy był jak pacnięcie obuchem w łeb.

Kontynuacja miała być ze wszech miar lepsza. Twórcy obiecywali wziąć po uwagę sugestie graczy: bardziej zróżnicować misje poboczne, usprawnić eksplorację planet, przebudować system walki. Mass Effect 2 udowadnia, że Ray Muzyka i jego zespół nie zwykli rzucać słów na wiatr. Szkoda tylko, że na zbytnim dopieszczeniu szeroko pojętych technikaliów ucierpiała rzecz najważniejsza – opowiadana w grze historia. Fabuła produkcji nie porywa, nie onieśmiela, nie czaruje. Scenariusz, choć potrafi zainteresować, nie umywa się do tego z jedynki. Wątki poszczególnych bohaterów potrafią wprawdzie wciągnąć, zaś zarysowane sylwetki członków załogi Normandii mogą się podobać, ale… Powiedzcie mi, dlaczego *motyla noga*, gra kończy się zaraz po tym, jak skompletujemy drużynę? Już pomińmy fakt, że sam finał, w porównaniu z niesamowita końcówką jedynki (Bitwa o Cytadelę), zasługuje co najwyżej na uśmieszek politowania. Ale na litość…

Tym niemniej zagrać trzeba, bo czego bym tutaj nie napisał, nie sposób zaprzeczyć, że ME2 to jednak pozycja obowiązkowa. Chociażby ze względu na śliczną Yvonne Strahovski (Sarę z Chuck’a), w roli Mirandy. A skoro już o tym. Zdecydowanie wolałem ją jako blondynkę. Zresztą sami oceńcie.